Cristiano Bortone: “There is an ever-greater demand for quality European movies”

Italian filmmaker Cristiano Bortone’s film Coffee, an Italian-Chinese-Belgian co-production, has been selected at the Beijing International Film Festival (16-23 April). We chatted to him to find out more about the Chinese market.

You directed the first Italian co-production with China; what ingredients did you use to succeed with this project?

China is a new territory; nobody knows exactly what the rules are yet. As we have seen, even the collaborations between China and Hollywood can be a bumpy road. Our cultural differences are bigger than we think, and language is only one of them. So one of the most important things is to be very patient and understanding; try to accept that things might be different from what we think is reasonable. The aim is to reach a common ground, a compromise that is acceptable by both parties. I would say that making a film (or anything, for that matter) in China is about mastering the art of negotiation. This might become a challenge on the artistic side, or it might open up new perspectives. It depends on the way we look at it.

One thing is for sure: because there are no rules, we are making them up as we go along. With Coffee, for example, we explored the structure of a multi-layered story. One strand of the story is completely Chinese, with the local language, and a local cast and setting. We hoped that this element would engage the Chinese audience more than a completely foreign movie would. But there are so many other possibilities when it comes to creating films together. We just need to be open-minded and explore them.

What does it mean for you to be selected at the Beijing Film Festival?

Coffee will be released theatrically in China at the end of May, so its presence at Beijing will help the local distributor to promote the film not simply as a foreign movie, but as a production with a local hook. For the Chinese media to see their actors alongside a European director, treading the red carpet, giving some interviews and being photographed, creates a lot of interest. China is a huge country, and that is why – there more than anywhere else – the publicity created by a big show is fundamental in order to have visibility.

How do you think European producers can increase the number of co-productions with China?

First of all, we have to “understand”. As Europeans, we mostly know our own professional environment: the people, the procedures, whether it’s content, funding or promotion. But our long-term experience makes us instinctively believe that this is “the” system. However, if we want to approach China, we must first accept that what we take for granted here might not be valid there. We must somehow reset our codes and be ready to start from scratch. Also, we should realise that the Chinese know more about our world than we know about theirs. Some of us still have a very romantic notion of what China is, and others even refuse to face up to what the country is actually like. I think both approaches are wrong. Understanding is the first step towards facing up to a certain reality. For example, we should be aware of the fact that most of the country’s audiences are very young and are seeking highly commercial films. But also, the rapid development of their society is creating an ever-greater demand for quality movies. That’s an area where European filmmakers can make a big contribution. This need to understand each other and create a link between our film communities is why we created the Sino-European association Bridging the Dragon. And the enthusiasm around it shows that this need is becoming more and more relevant in the industry.

Do you think it is necessary to co-produce with a Chinese partner in order to get distribution there?

Foreign films can be distributed in China, but there is a yearly quota of film imports, mostly reserved for highly commercial studio pictures. In recent times, the quota has been loosened up slightly, but it is still a limitation on free distribution. An officially co-produced film will be considered as a national Chinese production and thus be released beyond the quota. The downside to this is that the film has to fulfil all the criteria for co-productions, including a content check by the censorship authorities. But besides these formalities, I think the crucial advantage of getting involved in a collaboration with a Chinese partner is the possibility of developing a film that is somehow suitable for that market. Making a film with China should mean being interested in bringing one’s story to a potentially enormous public – an audience very eager to be surprised by new and interesting movies. Hoping that China will be a pure source of financing for our European movies is bound to end in disappointment, because Chinese investors are interested first and foremost in their market, but also, this is ultimately a short-sighted point of view.

*By Valerio Caruso / cineuropa.org

Ο Γιάννης Γιαννακίδης Μας Συστήνει Την Τέχνη Του

Έχοντας σαν φάρο τον πατέρα του, που ήταν ερασιτέχνης ζωγράφος ο Γιάννης Γιαννακίδης εδώ και δύο δεκαετίες περίπου ασχολείται με την ζωγραφική, κάνοντας έτσι το όνειρο του πραγματικότητα. Όταν ήταν τριών χρονών έπαθε κώφωση λόγω μηνιγγίτιδας με πρόβλημα ακοής. Αυτό όμως δεν τον πτόησε, αντίθετα με την στήριξη όλων δίπλα του κατάφερε να πετύχει στο τομέα του και τώρα να είναι Βοηθός Διευθυντής στη Σχολή Κωφών στη Λευκωσία. Ένα από τα έργα του (κεντρική φωτογραφία) μάλιστα στεγάζεται στο Πανεπιστήμιο που σπούδασε, την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών.

Από ποια ηλικία άρχισες να ασχολείσαι με την ζωγραφική;

Γεννήθηκα το 1965 και κατάγομαι από το Πέλλαπαΐς. Όταν ήμουν μικρός γύρω στα οχτώ μου, άρχισα να ζωγραφίζω επειδή ο πατέρας μου είναι ερασιτέχνης ζωγράφος. Καθημερινά τον έβλεπα που ζωγράφιζε, και αυτό με τραβούσε. Έτσι, άρχισα να ζωγραφίζω και τότε κατάλαβα εγώ ο ίδιος αλλά και ο πατέρας μου ότι έχω κλίση στη ζωγραφική.

yiannakidisnekrifisi-1

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις με την ακοή σου, πιστεύεις πως έπαιξε σημαντικό ρόλο έτσι ώστε να ασχοληθείς με τις τέχνες;

Αποτελεί σίγουρα έναν από τους λόγους που με ώθησαν στο να ασχοληθώ με τη ζωγραφική. Όταν ήμουν μαθητής στη Σχολή Κωφών παρακολουθούσα μαθήματα ζωγραφικής τα οποία δίδασκε ο ζωγράφος Αριστείδης Αναστασιάδης, ο οποίος πίστεψε πολύ σε εμένα και με έσπρωξε στο να κυνηγήσω το όνειρο μου και μάλιστα μου είπε ότι μπορώ να σπουδάσω. Έτσι αυτός με έστειλε στον καθηγητή Ανδρέα Χαραλάμπους, γνωστό ζωγράφο. Κοντά του παρακολούθησα μαθήματα για δύο χρόνια και μετά έδωσα εξετάσεις για την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και πέρασα. Το ’91 διορίστηκα σαν καθηγητής τέχνης στη Σχολή Κωφών και τώρα είμαι βοηθός διευθυντής Μέσης Εκπαίδευσης Τέχνης. Βέβαια, χωρίς τη στήριξη της οικογένειας μου, δε θα βρισκόμουν εδώ που είμαι σήμερα.

Πως βλέπεις τους Κύπριους καλλιτέχνες;

Βλέπω νέους ζωγράφους με ταλέντο που σπουδάζουν είτε γραφικές τέχνες είτε καλές τέχνες οι οποίοι έχουν μια ευκολία όσον αφορά στη θεματολογία και στις νέες τεχνοτροπίες λόγω της τεχνολογίας αφού μπορούν πλέον να ψάχνουν μέσω ίντερνετ για φωτογραφίες και ιδέες. Σε αντίθεση με τους παλιούς ζωγράφους που λειτουργούσαν περισσότερο οπτικά ζωγραφίζοντας τοπιογραφίες, νεκρή φύση και προσωπογραφίες.

_1160287 _1160290

Μπορεί κάποιος καλλιτέχνης να ζήσει βιοποριστικά στην Κύπρο;

Μπορεί κάποιος να εργαστεί σαν ζωγράφος στην Κύπρο όμως είναι δύσκολο όταν η τέχνη του είναι το μόνο εισόδημα του. Δυστυχώς στη χώρα μας, ο συγκεκριμένος τομέας δεν είναι ανεπτυγμένος, σε σχέση μάλιστα με την υπόλοιπη Ευρώπη που ενδιαφέρεται εις βάθος για τις τέχνες διότι έχει πολλά μουσεία και γκαλερί. Επίσης, πιστεύω πως στην Κύπρο, ο κόσμος βλέπει κυρίως την υπογραφή του ζωγράφου, κι όχι τόσο τον πίνακα, λόγω του ότι η εκπαίδευση όσον αφορά στις τέχνες είναι ανεπαρκής.

Υπήρξε κάποια στιγμή που να σου έκλεισαν πόρτες λόγω του προβλήματος σου;

Αισθάνομαι πως υπήρξα πολύ τυχερός στη ζωή μου. Όταν πήρα το πτυχίο, μετά από δύο χρόνια διορίστηκα σαν καθηγητής Τέχνης και το 2009 έγινα βοηθός Διευθυντής Μέσης Εκπαίδευσης. Αυτά τα 26 χρόνια η στάση των συναδέλφων μου απέναντι μου είναι άψογη.

Ποιο θεωρείς το ποιο σημαντικό έργο σου μέχρι στιγμής;

Ένα έργο μου που απεικονίζει τον Εξωκλήσι του Αγίου Μνάσων στο Πολιτικό, μια πολύ όμορφη εικόνα από το χωριό, το οποίο έχω αφήσει στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών.

Τι είναι τέχνη για εσένα;

Πρώτα απ’ όλα, όταν ζωγραφίζω νιώθω πολύ ωραία. Μου αρέσει να παρατηρώ τα χρώματα τριγύρω μου, τη φύση, τις ανθρώπινες φιγούρες και τα χρησιμοποιώ για να εκφράσω τα συναισθήματα μου και το πως βλέπω τη ζωή πάνω στο χαρτί και στο μουσαμά.

yiannakidisnekrifisi-2

Αν μπορούσες να επιλέξεις να συνεργαστείς με δύο καλλιτέχνες.. ένα εν ζωή και κάποιο που έχει πεθάνει.. ποιοι θα ήταν αυτοί;

Με ένα εν ζωή καλλιτέχνη που θα ήθελα να συνεργαστώ είναι ο Κύπριος Ανδρέας Χαραλάμπους που ήταν και δάσκαλος μου. Κάποιον που έχει πεθάνει θα έλεγα τον Κύπριο ζωγράφο Τηλέμαχο Κάνθο τον οποίο γνώρισα μια φορά σε έκθεση του και τον Έλληνα Παναγιώτη Τέτση, που ήταν καθηγητής μου.

**Ο κ. Γιάννης Γιαννακίδης αυτό το διάστημα προετοιμάζεται για μια ομαδική έκθεση ζωγραφικής που θα γίνει στο Γκαλερί Μουσείο Τεχνών Ζαμπελά στη Λευκωσία την Τετάρτη 8 Μαρτίου. Η Έκθεση θα είναι αφιερωμένη στον Παναγιώτη Τέτση.

 

Ροζ Ακρίδες: Αρτιστικές παρωδίες με αίμα, δάκρυα, ιδρώτα, βωμολοχίες και γεννητικά όργανα.

Εάν σας λέγαμε πως στην Ελλάδα κυκλοφοράνε 3 ροζ ακρίδες μάλλον θα σας φαινόταν λίγο υπερβολικό. Αν σας λέγαμε επίσης πως αυτές οι ροζ ακρίδες είναι συμπαθητικές, μάλλον θα σας φαινόταν ακόμα ποιο παράξενο. Και όμως οι ”Ροζ Ακρίδες” κυκλοφορούν ανάμεσα μας και κάνουν θόρυβο. Για όσους δεν γνωρίζουν το συγκρότημα ”Ροζ Ακρίδες” πρόκειται για τρία άτομα τα οποία κάνουν δικές τους παρωδίες με τραγούδια που θεωρούν πως είναι ”πιασάρικα” αλλά και που σιχαίνονται. Η μόνη διαφορά τους με άλλους καλλιτέχνες που κάνουν παρωδίες είναι πως αυτοί χρησιμοποιούν λέξεις που οι υπόλοιποι σε καμιά περίπτωση δεν θα έλεγαν. Το μουνί, η ψωλή, οι λεσβίες, οι γκέι και άλλα πολλά αποτελούν πηγή έμπνευσης για τις παρωδίες τους.

Τρία νεαρά παιδιά, που στην κανονική τους ζωή δεν έχουν καμιά διαφορά από τον υπόλοιπο κόσμο, ξεκίνησαν το 2012 να κάνουν διασκευές παιδικών τραγουδιών για την πλάκα τους και κατέληξαν να σημειώνουν μεγάλη επιτυχία. Η Ροζ Ακρίδα 1, η κοπέλα της παρέας, και οι Ροζ Ακρίδες 2 και 3 τα δύο αγόρια μιλάνε μαζί μας για τις ”Ροζ Ακρίδες”.

Τι σχέση έχουν μεταξύ τους οι Ροζ Ακρίδες;
Ένα ερωτικό τρίγωνο με σχέσεις μίσους και πάθους που βρίσκει διέξοδο από τα δράματά του στη δημιουργία παρωδιών (και στο double fisting) σαν ύψιστη μορφή ψυχαγωγίας.

Αυτή η εκκεντρική μορφή παρωδίας που κάνετε, πιστεύετε πως εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της τέχνης;
Προφανώς. Πώς γίνεται να μην θεωρείται τέχνη μια τύπισσα που ράβει πάνω της την ψωλή του πρώην άντρα της μπροστά στο ναό του Ποσειδώνα, ώστε να γίνει κι αυτή trans όπως εκείνος; Η σάτιρα, εξάλλου, ως μορφή τέχνης είναι εξ ορισμού συνυφασμένη με την υπερβολή, την ειρωνεία και ενίοτε την βωμολοχία. Όσον αφορά στην εκκεντρικότητα, είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό. Αν μια κοπελίτσα που βωμολοχεί ή η cult / trash αισθητική κάνουν μία παρωδία εκκεντρική, so be it.

roz-akrides-6-980x653

Πόσο χρόνο σας παίρνει να ετοιμάσετε τις παρωδίες;
Συνήθως η συγγραφή των στίχων και η ηχογράφηση του εκάστοτε τραγουδιού είναι αρκετά εύκολη και σύντομη χρονικά διαδικασία. Από κει και πέρα είναι όλα θέμα βίντεο. Αν χρησιμοποιήσουμε κάποιο έτοιμο κλιπάκι με ελάχιστο μοντάζ μπορεί να έχουμε έτοιμο το αποτέλεσμα μέσα σε ένα μη νηφάλιο απόγευμα. Αν θέλουμε να κάνουμε δικά μας γυρίσματα για videoclip με αρκετή δόση editing έχει τύχει να χρειαστούν και ολόκληρες βδομάδες (γκουχ γκουχ “Αποσκευή”).

Έχετε κάποια κριτήρια ως προς την επιλογή του τραγουδιού που θα επεξεργαστείτε;
Να είναι catchy, να το λατρεύουμε ή να το σιχαινόμαστε — όχι πάντως να μας αφήνει αδιάφορους —, να μπορούμε να το βρούμε σε instrumental (υπάρχουν πολλά τραγούδια που θέλουμε να διασκευάσουμε, έχουμε όλο το concept στο κεφάλι μας και μοναδικός ανασταλτικός παράγοντας είναι η έλλειψη του εκάστοτε instrumental) καθώς και να μας ταιριάζουν ηχητικά οι original στίχοι με τις δικές μας πικάντικες προσθέσεις και εμπνεύσεις. Για παράδειγμα, όταν ακούς το Bailamos, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο κεφάλι είναι το “Φασισμός”. Τι, όχι;

roz-akrides-4-653x980

Σε όλα τα τραγούδια σας αναφέρεστε συνεχώς στη ψωλή και στο μουνί… Γιατί τόση ”εμμονή” με αυτά;
Η ψωλή είναι πλέον κάπως σαν σήμα κατατεθέν μας, δεν είναι ακριβώς εμμονή αλλά ένας άγραφος κανόνας πως όταν υπάρχει δισύλλαβη λέξη σε -ι που τονίζεται στην λήγουσα στο original τραγούδι θα αντικαθίσταται αυτόματα με την “ψωλή”. Ταιριάζει πάντα και παντού. Και είναι και ωραία λέξη. Ψωλή ❤

Ποιο είναι το αγαπημένο σας κομμάτι;
To Slay the Nazarene από Marduk και το Υποφέρω της Βανδή.  Από τα δικά μας σίγουρα ξεχωρίζουμε τα: “Stalker”, “Κλαψομούνα”, “Φασισμός”, “Τίποτα Σημαντικό”, την τριλογία των “Πουτάνων”, αρκετά από τις θεματικές της Disney και της Eurovision και την web series μας “Αποσκευή”. Αλλά, το πιο αδικημένο και παράλληλα αγαπημένο μας τραγούδι είναι ο “Μπάμπης”.

Είχατε ποτέ κάποια κριτική από κάποιον καλλιτέχνη που κάνατε το κομμάτι του παρωδία;
Γνωρίζουμε δύο περιστατικά Ελλήνων καλλιτεχνών που έχουν ακούσει την παρωδία που έχουμε κάνει σε τραγούδι τους και την αντιμετώπισαν με χιούμορ και πολύ θετικότητα. Στον αντίποδα αυτού, η Ευσταθία μάλλον ενοχλήθηκε αρκετά από την παρωδία μας στο “Χωρίς Εσένα” αφού κίνησε προσωπικά η ίδια διαδικασίες ώστε να κατέβει το κομμάτι από το YouTube.

1801333_555722067860726_3164313570692762165_o

Πώς είναι στην κανονική τους ζωή οι Ροζ Ακρίδες;
Χαρούμενα ροζ έντομα που πηδάνε από φύλλο σε φύλλο και τρομάζουν μικρά παιδάκια.

Οι γονείς σας, γνωρίζουν για τα επιτεύγματα σας;
Ναι καλέ, ποιος νομίζεις ότι μας τραβάει βίντεο όταν χορεύουμε με τα δωδεκάποντα;

Αν και εσείς δηλώνετε ξεκάθαρα πως δεν πρέπει να σας παίρνει στα σοβαρά ο κόσμος… Γιατί πιστεύετε πως υπάρχουν ακόμη αντιδράσεις;
Γιατί είναι πολύ προσβλητικό να λες πως ο Goku και ο Picollo πηδιούνται. Πώς γίνεται κάποιος να κάνει τα στραβά μάτια όταν θίγεις το DragonBall ή την Μποφίλιου; Καλά κάνουν και αντιδρούν, μας αξίζει να καούμε στην κόλαση για αυτή μας την ασέβεια.

10985493_604099816356284_887889791499835520_o

Νιώσατε ποτέ πως ίσως κάπου το έχετε παρατραβήξει;
Ναι, και γι’ αυτόν το λόγο έχουμε παρωδίες οι οποίες παραμένουν στο προσωπικό μας αρχείο και δε δημοσιεύτηκαν ποτέ. Από τα τραγούδια που υπάρχουν ανεβασμένα στο διαδίκτυο δε θεωρούμε κανένα παρατραβηγμένο, ίσα ίσα είναι ευχάριστα ακούσματα για όλη την οικογένεια.

Τι μήνυμα θέλετε να στείλετε στο κόσμο;
Ροζ Ακρίδες for President. Α, και να μην δέχονται κανένα στερεότυπο, να είναι ευτυχισμένοι με ό,τι τους κάνει διαφορετικούς, γιατί έτσι ξεχωρίζουν. Εκτός εάν αυτό είναι επιμήκυνση της σπονδυλικής τους σε σχήμα ουράς, σε αυτή την περίπτωση Η ΔΥΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΝΕΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗ ΒΓΑΛΟΥΝ ΜΕ ΕΓΧΕΙΡΙΣΗ.

*Φωτογραφίες: Aλέξανδρος Ακρίβος / Τάσος Κλειδωνόπουλος

Urbex Connection: The bull and the fox capture abandoned sceneries

Two French brothers decided to join their artistic talent and to create a photography team called “Urbex Connection”. They came up with the name as a shortcut of Urban Exploration for the discipline, and Connection for the meeting point  between the abandoned places and the people who don’t know them.

They decided to start this project last summer and they create two characters who could speak to everyone in all around the world. They try different kinds of masks, and finally they chosen animals masks. The Bull and the Fox mask reveal some part of their personalities. The White colour contrast the sadness of the abandoned scenery.

How many years are you into photography and how did you decide to follow this path?

We are two in the team and we started exploring photography since we were kids. Our grandfather was a professional photographer and he transmitted to us the power of the photography. We started photographing with an old argentine camera Konica Z-up 60  and then with our first payment we bought a new camera ( canon 40D in 2007 ). In 2014 we made an update with two new cameras to continue our progress in photography.

What sort of work do you specialise in?

The team is specialised in Urban Exploration. We would like to make something new in  urban exploration. A new perspective to an abandoned building, ship, plane which participate in the history of our country and now are forgotten.

What inspires you to create such a great imagery?

We found inspiration in many aspects as cinema and music. For example, in the movie “Saving Private Ryan” we love the colour correction, the low colour, the cold image and the creation of a special atmosphere. Daft Punk is the band who inspired us to design our character.

What kind of equipment do you use?

For our urban exploration we use different camera ( canon 7D & Nikon D7000 ) This year we are trying to introduce a video in a gallery, so we have a small camera ( DJI Osmo ). This work shows a new look on abandoned places.

How important is Photoshop on your final images?

We use another version of photoshop which is Lightroom for the editing of our pictures. This software is the right software for us. So we consider the use of the Lightroom important for us

Which is your favourite picture?

Our favourite photograph is this one :

UC (18).jpg

This picture was shoot inside an old cooling tower somewhere in France. The place was amazing. It’s like inside the Dath Star  from Star Wars Movie. All was grey and dark. No sound, no wind just an amazing place which unfortunately will be collapse soon.

If you had to choose one place in to your country to shoot every day, which will be?

It’s impossible for us to choose only one place, but if we have to shoot every day it will be in the countryside of France. There is a lot of forgotten places there. Castles, houses, Sanatoriums. People don’t have enough money to maintain these place so they collapse day by day. In the other side is a good chance for us to take some good shots.

Where would be your dream destination assignment?

We find a lots of amazing forgotten places in many countries, we are planned to go to the exclusion zone near Chernobyl to see the abandoned city. We found some amazing graveyards and some other places in USA.

Eduardo Rojo: “Art is everything. I inhale colours and I exhale shapes”

The Chilean artist Eduardo Rojo found his inspiration in Amsterdam after many years of travelling around the world. He found his self in the movement of Victor Jara, and he follows the patterns of his path. Automatic Monsters and shapes represent the existence of his art. Check out his art here.

15682442_10153906248142126_1986401973_o

-It’s a cliché question. Or maybe not. But why are you painting?

It is an easy question, since art is everything, I do it to survive, like breathing, inhale colours, exhale shapes.

-Art pieces represent artist’s inside world. What “Automatic Monsters” represent?

Experimental group of painters in a exact time of the history

15696747_10153906248207126_851940709_o.jpg

-As an upcoming street artist, you set up your first exposition a few months ago. Do you support the association between underground art and gallery representatives?

There is a thin line that links both worlds, the most important is stay real and not to create a piece of art because of the color of someone’s sofa, so the answer is YES and NO

15697124_10153906248282126_164075783_o

-How did you become part of “Victor Jara” movement in Amsterdam?

After the necessity of contribute to the exercises of the memory, we agreed that Victor Jara represents our thoughts and our consciousness, how we should live life, and never forget what happened to him because of his consequence.

-What we will see in your new artwork?

Inscapes and collective paintings in big formats

Γνωριζόμαστε με τον Άγγελο Μπαράι

Είναι ένας από τους ανερχόμενους σπουδαίους φωτογράφους της γενιάς του. Μιας γενιάς που έχει αποδείξει πως έχει να προσφέρει αρκετά και να συμπληρώσει όποια κενά υπήρχαν (στη φωτογραφία) της προηγούμενης γενιάς. Ονομάζεται Άγγελος Μπαράι κατάγεται από την Αλβανία αλλά από τα 2 του μένει μόνιμα στην Ελλάδα. Αυτό το διάστημα εργάζεται ως ανεξάρτητος φωτογράφος στους τομείς του φωτορεπορτάζ για διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, καθώς και για ελληνικά και ξένα πρακτορεία φωτογραφίας έχοντας όμως σαν βάση την Ελλάδα.

Για να γνωρίσουμε όμως τον Άγγελο Μπαράι…

Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς με την φωτογραφία;

Για εμένα, η φωτογραφία είναι κάτι πολύ βιωματικό. Ένας καθοριστικός παράγοντας στην ενασχόλησή μου με τη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου. Όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι πως εκείνος είχε πάντα μαζί του μια μικρή πλαστική Kodak. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως σε εκείνον άρεσε να τον βγάζουν φωτογραφίες και όχι να βγάζει ο ίδιος. Έχει αποτυπωθεί χαρακτηριστικά στη μνήμη μου πως όταν χιόνιζε στην Αθήνα, πριν από αρκετά χρόνια, έπιανε το χιόνι για να μου το δείξει και εγώ τον έβγαζα πολλές φωτογραφίες, προσπαθώντας να αποτυπώσω αυτό που ένιωθε εκείνη τη στιγμή. Αυτό με ώθησε να θέλω να ασχοληθώ «φωτογραφικά» με τον άνθρωπο, με τα συναισθήματα και τις αξίες του. Στόχος μου είναι να αποτυπώσω όσο καλύτερα μπορώ αυτό που νιώθει ο άλλος. Είναι απίστευτο πως μία μικρή πλαστική Kodak μπορεί να σε φέρει πιο κοντά με τους ανθρώπους!

crw_1530_fotor

Υπήρξε κάποιος που σε επηρέασε να ασχοληθείς με το φωτορεπορτάζ;

Η ασχολία μου με τον τομέα του φωτορεπορτάζ οφείλεται κατά πολύ σε ένα άρθρο που είχε δημοσιευτεί στο BHMagazine τον Ιούλιο του 2011 με τίτλο «Επτά φωτορεπόρτερ από την εμπόλεμη ζώνη της Αθήνας μιλούν για τη βία που έγινε…ΣΥΝΗΘΕΙΑ». Το συγκεκριμένο άρθρο περιέγραφε στιγμές που είχαν ζήσει διάφοροι φωτορεπόρτερ. Με γοήτευσε πάρα πολύ. Θυμάμαι τότε ήμουν μόλις 16 ετών, πήγαινα ακόμη σχολείο, ασχολούμουν με τη φωτογραφία, αλλά δεν ήξερα αν θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά. Όμως, αυτό το άρθρο κατάφερε να με επηρεάσει. Πήρα το περιοδικό, που ακόμη απορώ πώς είχε πέσει στα χέρια μου και έκοψα τις σελίδες που είχε το άρθρο. Περιττό να σας πω ότι το έχω κρατήσει μέχρι σήμερα. Το πιο όμορφο από όλο αυτό είναι ότι κατάφερα, ύστερα από κάποια χρόνια, να γνωρίσω αρκετούς από αυτούς τους ανθρώπους, να συνεργαστώ μαζί τους και μάλιστα, με κάποιος από αυτούς να έχουμε γίνει πολύ καλοί φίλοι.

Η πιο σημαντική στιγμή;

Μια σημαντική στιγμή στην μέχρι τώρα καριέρα μου, είναι όταν επιλέχθηκα για να συμμετέχω στο Parallel Voices του Photometria International Photography Festival 2016. Όταν το έμαθα πραγματικά συγκινήθηκα, γιατί είχα δουλέψει πολύ και τελικά όλο αυτό είχε ανταπόκριση. Από την άλλη, μια όχι και τόσο σπουδαία στιγμή μου ήταν στο Athens Photo Festival του 2015, όταν τελικά δεν με επέλεξαν για την έκθεση «Νέοι Έλληνες φωτογράφοι», παρά το γεγονός ότι η δουλειά μου είχε περάσει την πρώτη φάση και βρισκόταν ανάμεσα στις προτεινόμενες να εκτεθεί. Όλο αυτό μπορεί να με ενόχλησε λίγο, όμως με πείσμωσε παράλληλα για να δουλέψω πιο πολύ.

Τι στόχους κάνεις για το μέλλον και αφορούν τον τομέα σου;

Οι στόχοι μου είναι πολλοί, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά για να τους καταφέρω. Ένας από τους στόχους μου είναι να διαχειριστώ σωστά το project μου με την Αλβανία που κάνω εδώ και λίγα χρόνια, προκειμένου να έρθει η στιγμή να το παρουσιάσω ολοκληρωμένο.

crw_1052_fotor

crw_0889_fotor

crw_0877_fotor

crw_1725_fotor

George Kodarini talks about the copyrights of photographers

 

Photographers all over the world are complaining and reacting about how their photographs are being stolen by blogs and websites. We talked about copyrights issues with George Kodarini who is the owner of the photo agency, Eurokinnisi.

Δεν είναι λίγες οι φορές που φωτογράφοι από όλες τις χώρες αντιδρούν και διαμαρτύρονται για το ότι το όνομα τους δεν αναγράφετε σαν πηγή φωτογραφιών σε πολλές ιστοσελίδες και όχι μόνο. Για αυτό το θέμα συνομιλήσαμε με τον Γιώργο Κονταρίνη, φωτογράφο και ιδρυτή του φωτογραφικού πρακτορείου EUROKINISSI που εδρεύει στην Ελλάδα.


He explained that copyrights are not respected by the people who steals them or buy them. The credits should go to the photographer who captured that photograph.

Όπως μας εξήγησε τα πνευματικά δικαιώματα κατοχυρώνονται με την αναγραφή του ονόματος του δημιουργού που είναι υποχρεωτικό από το νόμο αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν τηρείται, για να προσθέσει πως η ένωση φωτορεπόρτερ πριν από ενάμιση χρόνο περίπου προσπάθησε να κάνει κάτι για την πάταξη του φαινομένου αυτού αλλά λόγω άλλων δυσκολιών δεν καρποφόρησε η προσπάθεια της και έμεινε μέχρι εκεί.


How can you determinate which photograph is from a professional?

You cannot because there are street amateur photographers that shoot amazing pictures.Technology can help a lot to it. With just a phone and the right frame you can capture the perfect picture. According to the law, if a photographer cooperates with a newspaper or a website the name of the creator should be written on the credits. If not some people copy the photographs and they make a lot of money.

Η φωτογραφία όπως φαίνεται στις μέρες μας δεν αποτελεί μόνο δουλειά των φωτογράφων αλλά και όλων αυτών που έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ. Πως διαχωρίζονται οι απλές φωτογραφίες από τις επαγγελματικές;

Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις την διαφορά γιατί πχ. στη φωτογραφία δρόμου υπάρχουν καταπληκτικοί ερασιτέχνες φωτογράφοι. Η τεχνολογία δίνει την δυνατότητα σε οποιονδήποτε με ένα καλό τηλέφωνο και σωστό φωτογραφικό κάδρο να έχει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.
Βάση νόμου στις ιστοσελίδες και εφημερίδες πρέπει να αναφέρεται το όνομα του φωτορεπόρτερ και του πρακτορείου που είναι αν συνεργάζεται με κάποιο και δεν είναι ανεξάρτητος.Εκει δημοσιεύεται το πρωτότυπο και αρχίζει ή κλοπή στη φωτογραφία που αρκετοί βγάζουν λεφτά από τη δουλειά των φωτορεπόρτερ , αφού έχουν ιστοσελίδες και μπλοκ με διαφημίσεις ή τα χρησιμοποιούν για άλλους λόγους.


How important is to vested the copyrights?

Copyright is a basic right as the ownership. Unfortunately, many of those who steal photos think or want to think that they are covered by only mention the name. Because the law was done years ago before the internet came into our lives, they should have change the law and renew it according to today’s needs.

Πόση σημασία έχει αν κατοχυρωθούν τα δικαιώματα η όχι;

Το πνευματικό είναι βασικό δικαίωμα όπως και το περιουσιακό.Δυστυχως πολλοί από αυτούς που κλέβουν φωτογραφίες νομίζουν ή θέλουν να νομίζουν ότι καλύπτονται με την αναφορά του ονόματος δεν είναι έτσι υπάρχει ο νόμος 2121/93 που αναφέρει τι πρέπει να γίνεται αν και είναι παλιός δεν υπήρχε ίντερνετ τότε αλλά και πάλι έχει ισχύ γύρω από τη κλοπή των φωτογραφιών.


Once someone pays a photographer to buy his services virtually. Why should state the creator of the photograph?

The person who pays for the services of a photojournalist is obliged to write his name by law because is a copyright of the creator!

Αφού κάποιος πληρώνει ένα φωτογράφο για να αγοράσει τις υπηρεσίες του ουσιαστικά. Γιατί θα πρέπει να αναγράφει το δημιουργό της φωτογραφίας.;

Αυτός που πληρώνει για τις υπηρεσίες του φωτορεπόρτερ είναι υποχρεωμένος να γράψει το όνομά του  βάση νόμου και γιατί είναι πνευματικό δικαίωμα του δημιουργού!


Κλείνοντας την κουβέντα μας ο Γιώργος Κονταρίνης αναφέρει τα εξής:
”Πιστεύω ότι πρέπει να γίνει ενημέρωση του κόσμου για αυτή τη κατάσταση που γίνεται στον κλάδο του φωτορεπορτάζ. Όπως και ότι οι ιστοσελίδες που χρησιμοποιούν νόμιμα το υλικό των φωτορεπόρτερ να έχουν ειδική σήμανση να γνωρίζει ο κόσμος ότι ή εικόνα δεν είναι κλεμμένη. Σκεφτείτε αυτός που κλέβει μία φωτογραφία μπορεί να την χρησιμοποιήσει όπως αυτός θέλει και να δώσει όποια ερμηνεία τον βολεύει.”

Photo by Antonio Perez/Chicago Tribune