This Is Why Film Photography Is Making a Comeback

CES, once known as the Consumer Electronics Show, is usually the stuff of drones, smart home gear and other high-tech gadgets. But this year, as thousands of people attended the annual tech gathering in Las Vegas, a 129-year-old brand stole the limelight. Kodak Aliris, the firm that bought Kodak’s film segments, announced during the event that it would reintroduce Ektachrome, a color reversal film discontinued in 2012.

Ektachrome’s revival, which surprised and pleased many photographers, comes as the film photography market is on the up after more than a decade of decline. “The film market peaked in 2003 with 960 million rolls of film, today it represents roughly 2% of that,” says Manny Almeida, president of Fujifilm’s imaging division in North America.

But in the last three years, companies like Kodak, Fujifilm and Harman Technology, which manufactures the popular Ilford Photo black-and-white films, have been experiencing a comeback. “We’re seeing film growth of 5% year-on-year globally,” says Giles Branthwaite, the sales and marketing director at Harman. “Our professional film sales have been increasing over the last two or three years,” confirms Dennis Olbrich, president of Kodak Alaris’ imaging, paper, photo chemicals and film division.
Professional photographers are primarily fueling this growth, thanks to a new generation of practitioners who grew up with digital but have begun dabbling in film, says Olbrich: “They discover the magic of film photography and many of them simply fall in love with it.”


Many modern film photographers are portrait and wedding photographers in their 20s and 30s who are looking to “differentiate their art and their work by shooting film,” Almeida tells TIME. “That usually allows them to charge for a premium product because film has a different look and feel than digital.”

That look is key, adds Olbrich. “At Kodak, we’re very data-driven,” he says. “We look at every aspect of an image and try to quantify it, but there’s just a depth and richness in a film image that’s hard to replicate otherwise. That’s really the reason why a lot of influential motion pictures cinematographers demand to use film.” And now, professional photographers are making the same demands. “This group of photographers often uses the fact that they shoot film as a competitive advantage in their marketing.”

Film, meanwhile, pushes photographers to rethink how they shoot. “You can’t just shoot a hundred shots of your subject and review them immediately,” says Olbrich. “Film forces you to think about the image, plan the image and really create the image mentally before you actually do the shoot. Film photographers believe that this process results in much more artistic and, in some cases, much more spectacular images.”


Film manufacturers have taken notice. They’re now rejuvenating their sales and marketing efforts, with Harman pushing for the creation of new courses, new darkrooms and exhibitions across the U.K. and the U.S. Kodak is retooling its entire social media strategy and if this year’s CES is any indication, Kodak has certainly struck a chord with film-curious photographers. While it will take a year for Ektachome to be available again, the company is already working on what comes next. “That gave us some confidence to start to look at what films we would consider bringing back into the marketplace,” says Olbrich.

Fujifilm, on the other hand, is looking at another segment to grow its film business: instant photography. “It’s a huge market for us,” says Almeida. Fujifilm believes it sold more than 6.5 million instant cameras last year, up from 3.9 million in 2014 (a full accounting of those sales will be published at the end of the month.) And new products continue to come out of Fujifilm’s factories. Last year, it launched a black-and-white instant film, and in the coming months it will unveil a new film that will mimic Polaroid’s famous square format.


“We’ve done a lot of consumer research to try to understand how consumers feel about the product, what’s their behavior, how do they buy it,” Almeida adds. “A lot of consumers indicate that they don’t even look at Instax as photography. It’s fun, it’s relaxed, it’s social communication.”

Despite its different appeal, the popularity of Instax benefits the entire film market as more people experience analogue photography’s distinct appeal. “What surprises me, really, is that it’s taken 15 years since digital penetrated the photography market for this resurgence to happen,” says Branthwaite.

*Olivier Laurent / editor of TIME LightBox

Κάποτε η φωτογραφία …είχε τη δύναμη να αλλάζει τον κόσμο. Ισχύει και σήμερα;

Στις αρχές του 21ου αιώνα, πολλά έχουν αλλάξει στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα media, την είδηση, τη γνώση για το ευρύτερο κόσμο αλλά και την τέχνη. Η τέχνη στις διάφορες μορφές της προϋπήρξε και μαζικοποιήθηκε μόλις τον εικοστό αιώνα. Με λίγες εξαιρέσεις (π.χ. το αρχαίο δράμα στην κλασική Ελλάδα) προηγουμένως αφορούσε την ελίτ, την αριστοκρατία που διέθετε πόρους και ενδιαφέρον για κάτι πέραν των απολύτως αναγκαίων της επιβίωσης. Aντίθετα, τα media, η ενημέρωση, η πληροφόρηση για τον κόσμο, ξεκίνησαν με την πρώτη βιομηχανική επανάσταση, με την εδραίωση της τυπωμένης εφημερίδας ως καταναλωτικού αγαθού και μετά των άλλων μαζικών εντύπων, του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης και εν τέλει του διαδικτύου.


Τα media αγκάλιασαν τη νεότερη των τεχνών, τη φωτογραφία βλέποντας σε αυτή αρχικά το απόλυτο εργαλείο τεκμηρίωσης, την μαρτυρία για τον κόσμο και την περίτρανη απόδειξη για όλα τα γεγονότα. Μετά ήλθε το ένδυμα της τέχνης, η
προσωπική ματιά, το άγγιγμα του ύφους και η ώσμωση με τις υπόλοιπες εικαστικές τέχνες. Ο ρόλος της φωτογραφίας λοιπόν στα media διάνυσε θριαμβευτική πορεία στον 20ο αιώνα, εκτιμήθηκε, αυτοθαυμάστηκε και σε ορισμένες περιπτώσεις

Σήμερα, όλο και περισσότεροι ρεπόρτερ καλύπτουν τις εστίες πολεμικών συγκρούσεων, ταραχών και ανθρωπιστικών καταστροφών που δυστυχώς δεν είναι λίγες στο μικρό μας πλανήτη. Θα πίστευε κανείς ότι η ισχύς της παρέμβασης του φωτορεπορτάζ και του ντοκουμέντου θα πολλαπλασιαζόταν. Ειδικά όταν η εικόνα διαδίδεται ακαριαία με την ταχύτητα φωτός του Internet… Κι όμως. Παρατηρείται το φαινόμενο του κορεσμού από τον καταιγισμό πολλών ειδήσεων, την υπερπληροφόρηση. Επίσης, η αξία της φωτογραφίας ως αδιάψευστης μαρτυρίας τίθεται εν αμφιβόλω λόγω των πάρα πολλών δυνατοτήτων ψηφιακής επεξεργασίας. Όσο και αν οι φωτορεπόρτερ δεσμεύονται από τον πιο αυστηρό κώδικα δεοντολογίας, το κοινό έχει εθιστεί να υποψιάζεται, να στέκεται με σκεπτικισμό και να απορρίπτει ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχει η παραμικρή σκιά… Έτσι υποσυνείδητα αποδομείται η αξία του ρεπορτάζ.

Δυστυχώς, την ίδια εποχή η κρίση του έντυπου έχει στερήσει τα μέσα από τις οικονομικές δυνατότητες να καλύπτουν με αξιοπρεπείς προϋπολογισμούς τις δαπάνες των φωτορεπόρτερ. Από τους τελευταίους ελάχιστοι έχουν τη δυνατότητα να ζουν από αυτή την πλευρά της δραστηριότητάς τους και αναγκάζονται είτε να εγκαταλείπουν είτε να στρέφονται παράλληλα και σε άλλα φωτογραφικά αντικείμενα για βιοπορισμό.

Όλη αυτή η συγκυρία υπονομεύει το ρόλο της φωτογραφίας που έχει ταχθεί να διαμορφώνει συνειδήσεις, να παρέχει αξιόπιστη μαρτυρία, να εκφράζει τη συλλογική συνείδηση μέριμνας και ενδιαφέροντος για τον κόσμο μας, να συντηρεί τον ανθρωπισμό. Από όλο αυτό το τεράστιο αντικείμενο, διασώζεται κάπως το ντοκουμέντο χάρη στις προσωπικές προσπάθειες μεμονωμένων δημιουργών. Παρόλη την μεγάλη παρουσία του ρεπορτάζ σε διοργανώσεις όπως το WPP και Visa
Pour l Image, από την οποία αρχικά προκύπτουν θετικά στοιχεία, πολύ φοβούμαστε ότι το μέλλον υποκύπτει σε ζοφερούς τόνους του σκούρου γκρι, σχεδόν του μαύρου.